Kredyty WIBOR i CHF

Kredyt z WIBOR-em sprzed 2018 r. – dlaczego łatwiej go zakwestionować?

r.pr. Jacek Harasimowicz · 6 lipca 2026 · 4 min czytania

W „starych” umowach kredytów hipotecznych banki często dawały bardzo ogólne zapisy o oprocentowaniu, np. „oprocentowanie = WIBOR 3M + 1,5% marży banku” – i nic więcej. Takie umowy w praktyce łatwiej zakwestionować.

Czego brakowało w starych umowach?

Umowy często nie wyjaśniały:

• czym dokładnie jest WIBOR,
• kto go ustala i na jakich zasadach,
• jakie jest realne ryzyko wzrostu rat.

Do tego dochodziły inne problemy:

• brak rzetelnych symulacji, jak wzrost stóp procentowych przełoży się na wysokość rat,
• brak prostego wyjaśnienia, że WIBOR to wskaźnik rynkowy, który może mocno się zmieniać,
• odsyłanie do regulaminów i tabel, których klient często nie dostawał, nie rozumiał, a doradca ich z nim nie omawiał.

Dlaczego to ma znaczenie?

Takie zapisy można kwalifikować jako nieprzejrzyste, niedozwolone postanowienia umowne (art. 385¹ k.c.). Sąd, oceniając starą, bardzo ogólną umowę, łatwiej zgodzi się z tym, że konsument nie został świadomie i rzetelnie poinformowany o mechanizmie oprocentowania.

Po 2018 r. banki rozbudowały opisy ryzyka, dodały symulacje i oświadczenia klienta. Nie znaczy to, że nowszych umów nie da się podważyć – ale w praktyce łatwiej jest kwestionować kredyty z WIBOR-em sprzed 2018 r.

Na znaczenie daty 1 stycznia 2018 r. zwrócił uwagę także Sąd Okręgowy w Warszawie, kierując pytania prejudycjalne do TSUE (sygn. akt XXVIII C 22943/22). Więcej: WIBOR przed TSUE.

Artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Każda sprawa wymaga indywidualnej analizy.